- Zerwij zdecydowanie ze swoją przeszłością, a zostaniesz

oświecony - powiedział Mistrz.

- Dokonuję tego stopniowo.

- Stopniowo dokonuje się wzrost.

Oświecenie - w jednej chwili.

Nieco później dodał:

Musisz wykonać wielki skok!

Małymi - choćby było ich wiele - nie przeskoczysz przepaści.

Do kobiety, która skarżyła się na swe przeznaczenie, Mistrz powiedział:

Przecież ty sama wykuwasz swój los!

- Ale z pewnością nie ja jestem odpowiedzialna za to, że urodziłam się kobietą, czyż nie tak?

- Narodzić się kobietą to nie przeznaczenie. To los. 

Przeznaczenie polega na tym, w jaki sposób przyjmiesz swą kobiecość i co z nią zrobisz.

Do ucznia, który okazywał przesadne uszanowanie, Mistrz powiedział:

- Światło odbija się od ściany.

Dlaczego czcić ścianę?

Zwróć uwagę raczej na światło!

Kiedyś Mistrz zapytał uczniów:
- Co jest ważniejsze: mądrość czy działanie?
Uczniowie jednogłośnie odpowiedzieli:
- Oczywiście, działanie.
Cóż warta jest mądrość, jeśli nie wyrazi się w działaniu?
Mistrz odrzekł:
- A jaką wartość ma działanie, które pochodzi z nie oświeconego serca?

- Jak szukać jedności z Bogiem?

- Im bardziej jej szukasz, tym większy stwarzasz dystans między Nim a sobą.                                                                      

 - Cóż więc zrobić z tym dystansem?                                        

- Przyjąć, że nie ma go.

- Czy to znaczy, że Bóg i ja - jesteśmy jedną rzeczą?

- Ani jedną, ani dwoma.

- Jak to możliwe?

- Słońce i jego światło, ocean i fale, pieśniarz i jego pieśń -  ani jedna rzecz, ani dwie.

- Jesteś tak dumny ze swojej inteligencji - zwrócił się Mistrz do jednego z uczniów.
- Jesteś jak skazaniec, dumny, że jego więzienna cela jest taka obszerna.

Uczniom, którzy stale prosili o słowa mądrości, Mistrz rzekł:
- Mądrości nie można wyrazić w słowach.
Objawia się ona w działaniu.
Kiedy jednak ujrzał, z jakim zapałem rzucają się do pracy, roześmiał się głośno i powiedział:
- To nie jest działanie.
To tylko ruszanie się.

 
Jeden z uczniów wyznał, że ma brzydki zwyczaj powtarzania plotek.
Mistrz powiedział z przekąsem:
- Samo powtarzanie plotek nie byłoby takie złe, gdybyś nie czynił tego z coraz większym mistrzostwem.

Mistrz zwykł twierdzić, że nie ma złych słów, o ile tylko używa się ich w odpowiednim kontekście.
Kiedy powiedziano mu, że jeden z jego uczniów ma nawyk przeklinania, zauważył:
- Wiadomo, że przekleństwo przynosi duchową ulgę, kiedy nie szukamy jej w modlitwie.

Uczeń upatrywał dogodnej chwili, w której mógłby powtórzyć Mistrzowi zasłyszaną na targu plotkę.
- Zaczekaj trochę - powiedział Mistrz.   - Czy to, co chciałbyś nam powiedzieć, jest prawdziwe?
- Myślę, że nie.
- Może pożyteczne?
- Nie.
- A zabawne?
- Też nie.
- Dlaczego więc mielibyśmy tego słuchać?